کار و تحصیل و گواهینامه در ونکوور

اول – فعلاً در یک بوتیک لباس مشغول به کار شده ام از قرار ساعتی 10 دلار و هفته ای 30 ساعت کار. از جهاتی خوب است. اول آن که دیگر از جیب نمی خوریم، که این خیلی خوب است. وقتی استرس از جیب خوردن تمام می شود، ذهن آدمی دوباره فعال و مثبت می شود. دوم آن که دارای سابقه کار کانادایی می شویم، که این هم خیلی خوب است، چون مثل خیلی موارد دیگر در زندگی، شما گاهی فقط نیاز دارید که از جایی شروع کنید و وارد بازی بشوید و تا بعد بتوانید جوهر خود را نشان دهید. داشتن سابقه کار کانادایی یک آغاز خوب برای یک پایان موفقیت آمیز است و سوم آن که زبان مکالمه انگلیسی شما بسیار بهبود می یابد. آن چه که در مکالمات روزمره انگلیسی یاد می گیرید را در هیچ کلاس آیلتس و تافلی یاد نمی دهند، چون بیشتر اصطلاحات و Slang  است.

نکته : برادران و خواهران دینی مستحب است که برای خود در این جا، یک اسم مستعار خوب در نظر داشته باشید. وضع حلقوم دوستان اروپایی و برادران خاور دوری، شاهکار است و قادر به تلفظ هر حرفی نمی باشند (مثلاً "ساغر" را "ساخر" می گویند). نام نگارنده در روزهای اول آن قدر "پُیا"، "پُریا"و "پو" تلفظ شد – که این اسم آخری خیلی هم معنی خوبی ندارد  – که رسماً اعلام نمودیم که بابا اسم ما اصلاً "پائولو" است و خوب بعد از آن، مشکل همکاران حل شد و مشکل من شروع شد که به این نام عادت ندارم و گاهی آن ها 5 دقیقه است که داد می زنند "پائولو" و من سرم به کار خودم گرم است. "پائولو کوئیلو" گوشِ ت صدا کند که هم نام شدیم.

دوم – برنامه ریزی کرده ام که یک دوره "تاسیسات ساختمانی" شش ماهه را در BCIT بگذرانم. نیاز به یک امتحان ورودی ریاضیات و زبان دارد، اگر زبان به حد نصاب مورد نیاز آن ها نرسم باید اول کلاس زبان را بخوانم و بعد دوره را شروع کنم. بلا نسبت مثل سگ دارم زبان می خوانم  و اصلاً وقتی برای وبلاگ خوانی و پست گذاری و کامنت نویسی نمانده است. ما را بحلید !!!!

سوم – و اما ای مهاجرین در راه، بدانید و آگاه باشید که گرفتن گواهی نامه رانندگی را باید بسیار جدی بگیرید و اگر می توانید پیش از آمدن آیین نامه را بخوانید و تست های مربوطه را آن لاین تمرین کنید و به محض رسیدن اتومبیلی ابتیاع کرده و تا هنوز گرفتار کار و بار و غیره نشده اید، پشت گواهی نامه را به خاک برسانید.

کتاب آیین نامه را در هر شعبه ای از اداره راهنمایی رانندگی بریتیش کلمبیا (ICBC) می توانید تهیه کنید و یا از اینجا دانلود کنید و در اینجا هم به صورت آن لاین یک تست مجازی بدهید، که باید برای قبولی بالای 80 درصد بیاورید.

شما اول امتحان آیین نامه را دارید که نیازی به ثبت نام و غیره نیست. به نزدیک ترین شعبه اداره مربوطه می روید و امتحان می دهید و بعد در صورت قبولی امتحان شهر را ثبت نام می کنید (شعبه نورث ونکوور در خیابان سیزدهم لانزدل است). 15 دلار هزینه امتحان آیین نامه است و بعد از قبولی تان، عکس تان را هم در همان جا می اندازند (پس خوش تیپ بروید) و بعد معاینه چشم و بعد یک نام کاربری و پسورد برای ثبت نام اینترنتی در امتحان شهر به شما می دهند.

معمولاً ثبت نام اول یک ماه بعد به شما وقت می دهد ولی اگر زودتر بخواهید امتحان بدهید باید هر روز تاریخ ها را کنترل کنید تا اگر کسی کنسل کرد و جایی خالی شد سریع آن را بگیرید. ما که آیین نامه را قبول شدیم و شهر را رد شدیم و می رویم برای دور دوم رقابت ها   50 دلار هم هزینه امتحان شهر است. بهتر است حداقل یک جلسه با یک مدرس ایرانی که این جا فراوان است، تمرین کنید که هزینه اش جلسه ای 60 دلار است.

توضیح واضحاتِ بی ربط : اگر به یک زندگی روتین و قاعده مند عادت کرده اید و انرژی و انگیزه از نو شروع کردن را ندارید، مهاجرت بدترین تصمیم زندگی تان خواهد بود. ولی اگر آمادگی مبارزه و شکست خوردن و دوباره برخاستن و آموختن و ادامه دادن در تمام ابعاد زندگی را، برای کسب یک زندگی بهتر دارید، پس مهاجرت بهترین تصمیم زندگی تان خواهد بود. پس پیش از آمدن، فارغ از احساسات و دلایل آبکی، با چشم باز تصمیم بگیرید.

خرید اتومبیل در ونکوور

از آن جا که یکی از تفریحات سالم در کانادا، خرید اتومبیل است، ما نیز اقدام به خرید اتومبیل نمودیم. برای خرید شما دو راه پیش رو دارید : یا اتومبیل نو می خواهید بخرید که قیمتش از حدود 10000 دلار است به بالا و یا اتومبیل دست دوم (used) می خری که قیمتش از 50 دلار است به بالا. به قول "کانادا گراف" عزیز، اتومبیل 50 دلاری، 50 روز برایت کار می کند و اتومبیل 100 دلاری، 100 روز و الخ....

خرید اتومبیل نو که کاری ندارد، می روی دم کمپانی و اتومبیلت را یا نقد و یا لیزینگ بر می داری. برای خرید اتومبیل دست دوم، دو راه داری :یا از سایت هایی مانند craigslist و غیره جستجو می کنید و اتومبیل مورد نظر را می یابید و با صاحبش قرار می گذارید و اتومبیل را کنترل می کنید و بعد به یک نمایندگی بیمه می روید و سوابق اتومبیل را اعم از تصادف و غیره را به شما می دهد و پلاک را می گیرید و پول را می دهید و خلاص. راه دوم این است که از فروشندگان اتومبیل (DEALERSHIP) خرید می نمایید.

خرید مستقیم از صاحب خودرو، ارزان تر تمام می شود ولی بایستی از وضعیت فنی خودرو مطلع باشید و اگر مثل من در این زمینه بی تجربه باشید، احتمال دارد که خودروی تان فقط هزینه روی دست تان بگذارد. ضمن این که موارد نادری هم پیش آمده که سند جعلی بوده و یا خودرو دزدی است و یا صاحبش ورشکسته است و خودرو در گرو کمپانی است که می تواند آن را از شما پس بگیرد.

دوستان قدیمی می دانند که تز من این است که کار را باید به کارشناسش سپرد، حتی اگر کمی هزینه های شما را در ابتدا افزایش دهد، از بسیاری هزینه های آتی جلوگیری می نماید. مهم این است که اول بتوانی کارشناس خوب را پیدا کنی. در مورد مهاجرت هم من پس از کلی تحقیق، یک مشاور مهاجرتی را انتخاب نمودم و کار را به دستش دادم و هزینه اش را هم پرداختم و پشیمان هم نیستم. در این مورد هم ترجیح من خرید از یک فروشنده مطمئن بود.

دوست مان عباس آقای عزیز، یکی از اقوام شان به نام علی آقا را معرفی کرد که فروشنده ماشین است و برای خودش و بسیاری از دوستان هم اتومبیل خریده است و همه هم راضی هستند و هر مشکل فنی هم که بعد از خرید برای خودرو پیش بیاید، کمک تان می کند که حل شود. خوب من هم با علی آقا صحبت کردم و به پیشنهاد ایشان یک تویوتا کرولای یشمی رنگ مدل 1999 با 100000 کارکرد را 4200 دلار خریدم که با هزینه بنگاه (حدود 300 دلار) و مالیات جمعاً 5000 دلار پایم درآمد. تمام سابقه خودرو را از بدو تولد تا آن لحظه به شما می دهند، در کدام استان ها و کشورها و در چه تاریخی تردد نموده، تصادف داشته و یا نه و اگر داشته در چه حدی بوده و بسیاری اطلاعات دیگر. در ضمن این تویوتاها در این جا مانند پراید در ایران است و هر زمان اراده کنید به راحتی فروش می روند.

بیمه را هم از کامل ترین نوع بیمه برداشتیم (به هرحال تازه واردیم و احتمال خطا بالاست و تفاوت پلن های بیمه هم در حد 20-30 دلار در ماه است) و ماهانه 138 دلار باید بدهیم. البته به علت سوابق بیمه ایران مان مشمول تخفیف 40 درصدی هم شدیم، وگرنه هزینه بیمه بیش تر از این حرف هاست. بیمه تا سقف 5000000 دلار پوشش دارد و در صورت تصادف اتومبیل تان و ارجاع به تعمیرگاه، اتومبیل جایگزین به شما می دهد. در بریتیش کلمبیا فقط یک شرکت بیمه است که دولتی است و متعلق به اداره راهنمایی و رانندگی (ICBC) است و رقابتی وجود ندارد. در کشور سرمایه داری عجیب است که پای بخش خصوصی را بریده اند !!!!!!

خودرو های پایین تر از مدل 2002 نیاز به (Air Care) یا همان معاینه فنی خودمان دارند، که خوشبختانه برای تویوتای ما گرفته شده بود و تا دو سال دیگر هم اعتبار دارد.فعلاً که اتومبیل خوب و راحتی است حالا تا بعد.

در بریتیش کلمبیا چون اغلب موارد هوا مه آلود و یا بارانی ست، سیستم تمام خودرو ها به این صورت است که به محض روشن شدن، چراغ های جلو هم روشن می شود و همه بایستی با چراغ روشن در هر ساعتی از روز تردد نمایند و نیم ساعت بعد از غروب آفتاب هم بایستی تمام چراغ ها روشن شود.

هنوز فرصت نکرده ام از اتومبیل عکس بیندازم، ولی این هم همان مدل و رنگ است .